Η επίθεση του Αιώνα – Το Ισραήλ ξεκλήρισε την κυβέρνηση των Houthi αλλά δεν πέτυχε απολύτως τίποτα στην Υεμένη

Δεν αρκούν λίγα στοχευμένα χτυπήματα για να σπάσει ένα αντάρτικο που βασίζεται σε τοπικά δίκτυα, σπηλιές, ορεινά καταφύγια και βαθιά λαϊκή στήριξη
Με μια αιφνιδιαστική αεροπορική επιδρομή, το Ισραήλ κατάφερε να εξοντώσει σχεδόν ολόκληρη την κυβέρνηση των Houthi στην Υεμένη, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού Ahmed al-Rahwi, του υπουργού Άμυνας και 12 ακόμη αξιωματούχων.
Το πλήγμα, που επιβεβαιώθηκε και από τη Σαναά, χτύπησε κυβερνητική συνεδρίαση, αφήνοντας πίσω του ένα ισχυρό σοκ.
Όμως το ερώτημα παραμένει: αλλάζει αυτό την ουσία της σύγκρουσης;
Στρατηγική εκκαθαρίσεων – αλλά χωρίς στρατηγικό αποτέλεσμα
Η επιχείρηση δεν ήταν μεμονωμένη. Από την έναρξη του πολέμου στη Γάζα, το Ισραήλ έχει στοχεύσει την κορυφή της ιρανικής συμμαχίας στη Μέση Ανατολή: τον Haniyeh της Hamas στην Τεχεράνη, τον Sinwar στη Γάζα, τον Nasrallah της Hezbollah στη Βηρυτό, ακόμη και ανώτερους στρατιωτικούς και επιστήμονες του IRGC στο Ιράν. Το μήνυμα είναι σαφές: αποκεφαλισμός της ηγεσίας για να σπείρει πανικό και να κάμψει την αντίσταση.
Όμως η ιστορία δείχνει ότι αυτή η τακτική δεν αρκεί.
Οι Ηouthi όπως και οι υπόλοιποι σύμμαχοι της Τεχεράνης, δεν κυβερνώνται από προσωποπαγείς ηγέτες, αλλά από ισχυρούς πνευματικούς καθοδηγητές.
Ο θάνατος του Rahwi δεν σημαίνει διάλυση του κινήματος: ήδη τη θέση του ανέλαβε ο σκληροπυρηνικός Muhammad Ahmad Miftah ενώ οι υπόλοιποι υπουργοί αντικαταστάθηκαν άμεσα.
Υποτίμηση των Houthi και προειδοποίηση
Η Jerusalem Post αναγνωρίζει ότι το Ισραήλ ίσως υποτιμά τον αντίπαλό του.
Η Υεμένη είναι «τεράστια, κατακερματισμένη και απρόσιτη», ενώ οι Houthi είναι μαθημένοι σε πολέμους φθοράς.
Δεν αρκούν λίγα στοχευμένα χτυπήματα για να σπάσει ένα αντάρτικο που βασίζεται σε τοπικά δίκτυα, σπηλιές, ορεινά καταφύγια και βαθιά λαϊκή στήριξη.
Οι αναλυτές τονίζουν ότι η μάχη κατά των Houthi απαιτεί διάλυση των εσωτερικών τους logistics, αποκλεισμό των θαλάσσιων και χερσαίων διαδρομών ανεφοδιασμού, ενίσχυση του οικονομικού και τεχνολογικού πολέμου, καθώς και κυβερνοεπιχειρήσεις.
Μόνο έτσι μπορεί να περιοριστεί η ικανότητά τους να εκτοξεύουν drones και πυραύλους.
Το μεγάλο παράδοξο
Παρά τις ισραηλινές εκκαθαρίσεις, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι Houthi ήταν εκείνοι που έθεσαν εκτός λειτουργίας σχεδόν το 90% του ισραηλινού λιμανιού του Eilat με συνεχείς πυραυλικές επιθέσεις. Αντίθετα, το Ισραήλ δεν έχει καταφέρει να συντρίψει τις βάσεις τους στη Hondeida.
Ακόμη και οι ΗΠΑ, που τον Μάιο πανηγύρισαν ότι οι Houthi «νικήθηκαν», αναγκάστηκαν να σταματήσουν τις αεροπορικές επιθέσεις, καθώς η πραγματικότητα έδειξε το αντίθετο. Οι Σαουδάραβες δοκίμασαν να βάλουν «μπότα» στην Υεμένη το 2015 και απέτυχαν.
Η επιχείρηση του Ισραήλ εντυπωσιάζει σε επίπεδο τακτικής, αλλά δεν αλλάζει την στρατηγική εικόνα.
Ο εχθρός παραμένει ζωντανός, με βαθιές ρίζες και ανεξάντλητη αντοχή. Για να λυγίσει τους Houthi –και γενικότερα τον άξονα της Τεχεράνης– δεν αρκούν στοχευμένα χτυπήματα κορυφής. Χρειάζεται ολοκληρωτικός πόλεμος φθοράς, και αυτός προϋποθέτει κάτι που κανείς μέχρι σήμερα δεν τόλμησε: την παρουσία ξένης στρατιωτικής δύναμης στο έδαφος της Υεμένης.
Το ερώτημα είναι ποιος θα τολμήσει να βάλει πρώτος «μπότα» στη γη των Houthi – και ποιο θα είναι το κόστος.
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.