Ισορροπία τρόμου στο Ιράν – Μήνυμα σοκ Khamenei σε Trump: Εάν οι ΗΠΑ χτυπήσουν ο πόλεμος θα πάει παντού – Πανικός στο Ισραήλ

Η αντίληψη του Trump για τον πόλεμο βασίζεται σε μια επικίνδυνη φαντασίωση: ένα σύντομο, αστραπιαίο χτύπημα, χωρίς αμερικανικές απώλειες και χωρίς πλήγματα στις στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ 

(upd) Ο κόσμος παρακολουθεί ξανά τις εξελίξεις με κομμένη την ανάσα.
Δηλώσεις, απειλές, αντικρουόμενα μηνύματα και μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, όπου ένα και μόνο λάθος μπορεί να πυροδοτήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση χωρίς επιστροφή. Στο επίκεντρο: το Ιράν.
Και απέναντί του, όχι απλώς οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά η προσωπική ψυχολογία ενός ανθρώπου που έχει αποδείξει ότι μετατρέπει τη διεθνή πολιτική σε σκηνή προσωπικής επιβολής.
Ο Donald Trump δεν αντιμετωπίζει την κρίση ως κλασική γεωπολιτική εξίσωση, αλλά ως δοκιμασία ισχύος, εικόνας και κυριαρχίας.
Στις τελευταίες του δηλώσεις υποστηρίζει πως διαπραγματεύεται με το Ιράν.
Όμως κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος.
Και με τον Maduro διαπραγματευόταν και λίγες ώρες αργότερα τον απήγαγε.
Κάθε του λέξη, κάθε υπαινιγμός περί «αποφασιστικού χτυπήματος», κάθε «όλες οι επιλογές στο τραπέζι», λειτουργεί σαν σφυγμός σε έναν πλανήτη που θυμάται πολύ καλά πόσο γρήγορα οι φαντασιώσεις ισχύος μπορούν να μετατραπούν σε πραγματικά ερείπια.
Το ερώτημα δεν είναι πια αν υπάρχει ένταση.
Το ερώτημα είναι ποιος ελέγχει το τιμόνι — και αν αυτός που το κρατά καταλαβαίνει πραγματικά τι σημαίνει πόλεμος.

Η ψυχολογία της ισχύος – Παιχνίδι για γερά νεύρα από Trump 

Το ενδεχόμενο καταστροφικό χτύπημα κατά του Ιράν δεν καθορίζεται από στρατηγική ανάλυση ή γεωπολιτικό ρεαλισμό, αλλά καταλήγει –όπως τόσο συχνά στην εποχή μας– να εξαρτάται από την ψυχολογία του Donald Trump και τη μόνιμη ανάγκη του να κυριαρχεί στην προσοχή όλων.
Ο Trump γνωρίζει πολύ καλά ότι, όσο παράλογες και μαξιμαλιστικές κι αν φαίνονται οι απειλές του, συνήθως καταλήγουν να ενισχύουν την εικόνα του ισχυρού.
Ολόκληρη η πολιτική του καριέρα έχει χτιστεί πάνω σε αυτή τη βασική παραδοχή: η βάση του λατρεύει τον «σκληρό τύπο» και κάθε ένδειξη αδυναμίας ραγίζει το οικοδόμημα της ισχύος.
Μέχρι τώρα, αυτό το μοντέλο τού έχει αποδώσει.
Οι ευρωπαϊκές ελίτ, ωστόσο, δυσκολεύονται να ασπαστούν αυτή τη λογική και συχνά βυθίζονται σε παροξυσμούς αγανάκτησης.
Όμως, όπως έχει επισημάνει εύστοχα ο ειδικός Michael Wolff, το πραγματικό κλειδί βρίσκεται αλλού: αφού περάσουν ημέρες ή εβδομάδες με τον Trump να απειλεί ότι κάτι θα γίνει «είτε με τον εύκολο τρόπο είτε με τον δύσκολο», έρχεται η στιγμή που πρέπει να υποχωρήσει από τις μαξιμαλιστικές του θέσεις, παρουσιάζοντας ταυτόχρονα την υπαναχώρηση ως θρίαμβο της περίφημης «Τέχνης της Διαπραγμάτευσης».
Το αποτέλεσμα; Υποστηρίζει ότι πέτυχε ακριβώς αυτό που εξαρχής είχε σκοπό.

Η απάντηση του Khamenei: Περιφερειακός πόλεμος – Τρόμος στο Ισραήλ

Απέναντι σε αυτή την τακτική, το Ιράν απαντά με ωμή σαφήνεια.
Ο Ανώτατος Ηγέτης Ayatollah Ali Khamenei απαντώντας στο πολεμικό τελεσίγραφο του Trump προειδοποιεί ότι αν οι ΗΠΑ επιτεθούν, η σύγκρουση θα μετατραπεί σε περιφερειακό πόλεμο.
Πρόκειται για την πιο άμεση και σκληρή απειλή που έχει διατυπώσει μέχρι σήμερα ο 86χρονος ηγέτης.
Η Τεχεράνη ξεκαθαρίζει ότι σε περίπτωση επίθεσης, θα στοχεύσει το Ισραήλ και αμερικανικούς στρατιωτικούς πόρους στη Μέση Ανατολή.
Παρ’ όλα αυτά, ο Trump εμφανίζεται να δηλώνει ότι το Ιράν «μιλά σοβαρά» με την Ουάσινγκτον, ενώ ταυτόχρονα υιοθετεί ξανά έναν υπερ-μαξιμαλιστικό λόγο: αποδεχθείτε τους όρους μου ή ετοιμαστείτε για μια συνολική εκστρατεία αποδόμησης του πολιτικού σας συστήματος.
Οι απειλές αυτές έχουν προκαλέσει κύματα αγωνίας σε ολόκληρη την περιοχή.
Ακόμη και η ηγεσία του Ισραήλ –με πρώτο τον Netanyahu– φοβάται μια μακρόχρονη και αιματηρή σύγκρουση με απρόβλεπτες συνέπειες.
Οι αναλύσεις των υπηρεσιών πληροφοριών δείχνουν ότι το ιρανικό καθεστώς δεν βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης.
Αντιθέτως, μια εξωτερική επίθεση θα μπορούσε να λειτουργήσει συσπειρωτικά, ακυρώνοντας κάθε εσωτερική πίεση.
Η ιστορία άλλωστε είναι αμείλικτη: κανένα ανθεκτικό καθεστώς δεν κατέρρευσε αποκλειστικά από εξωτερικούς βομβαρδισμούς.

Σε αναμμένα κάρβουνα οι IDF 

Εξάλλου ο αρχηγός του Επιτελείου των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων (IDF), Αντιστράτηγος Eyal Zamir πραγματοποίησε μια σειρά συζητήσεων το Σαββατοκύριακο (31/1 -1/2) με Αμερικανούς αξιωματούχους , σύμφωνα με τους Times of Israel.
Το Ισραήλ βρίσκονται σε υψηλή επιφυλακή και έχουν πραγματοποιήσει προετοιμασίες τις τελευταίες εβδομάδες, αφότου ο Trump απείλησε με στρατιωτική δράση κατά του Ιράν, με φόντο τις δολοφονίες διαδηλωτών από το καθεστώς.
Οι ΗΠΑ έχουν επίσης μετακινήσει στρατιωτικά μέσα στη Μέση Ανατολή, ενισχύοντας τη διαθέσιμη ισχύ πυρός και τις αμυντικές δυνατότητες στην περιοχή.
Την περασμένη εβδομάδα, ο Zamir συναντήθηκε με τον Αρχηγό της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ, Ναύαρχο Brad Cooper, στο Ισραήλ, στο πλαίσιο των προσπαθειών μεταξύ των στρατών που θα συντονιστούν ενόψει μιας πιθανής αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν.
Το Ισραήλ ζητά να λάβει επαρκή προειδοποίηση από τις ΗΠΑ πριν από πιθανά χτυπήματα στο Ιράν, ώστε να μπορέσουν να προετοιμαστούν αμυντικά και να ενημερώσουν το ισραηλινό κοινό.

Η φαντασίωση της Βενεζουέλας

Η αντίληψη του Trump για τον πόλεμο βασίζεται σε μια επικίνδυνη φαντασίωση: ένα σύντομο, αστραπιαίο χτύπημα, χωρίς αμερικανικές απώλειες και χωρίς πλήγματα στις στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ.
Σύμφωνα με ανθρώπους του στενού του κύκλου, ο Trump εξακολουθεί να μιλά για μια «εγγυημένη», σύντομη και αποφασιστική νίκη.
Όμως, όπως εξηγεί ο συνταγματάρχης Larry Wilkerson, ο όρος «αποφασιστική» έχει σαφή στρατιωτική σημασία: χτυπάς τον αντίπαλο τόσο σκληρά ώστε να μην μπορεί να απαντήσει.
Με άλλα λόγια, ο Trump φαίνεται να ονειρεύεται ένα επικοινωνιακό χτύπημα τύπου Maduro.
Μόνο που το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.
Η προσπάθεια εσωτερικής αποσταθεροποίησης του Ιράν, μέσω εξωτερικά υποστηριζόμενων ταραχών, απέτυχε παταγωδώς.
Η εικόνα ενός κράτους που θα κατέρρεε υπό την πίεση της βίας αποδείχθηκε μύθος.

Η στρατιωτική πραγματικότητα καταρρίπτει το αφήγημα

Παρά τη ρητορική περί τεράστιας ανάπτυξης δυνάμεων, ο στρατιωτικός αναλυτής Will Schryver αποδομεί πλήρως το αφήγημα περί «αποφασιστικού πλήγματος».
Σύμφωνα με τον ίδιο, ούτε οι δυνάμεις που έχουν μεταφερθεί, ούτε τα διαθέσιμα μέσα μπορούν να πλησιάσουν έστω την έννοια μιας πραγματικά αποφασιστικής επίθεσης εναντίον ενός τεράστιου και καλά προετοιμασμένου κράτους όπως το Ιράν.
Ακόμη και εκατοντάδες Tomahawks ή μερικές αποστολές στρατηγικών βομβαρδιστικών δεν επαρκούν για να αφοπλίσουν το Ιράν ή να ανατρέψουν την ηγεσία του.
Και, όπως σημειώνει ο Schryver, ένας τέτοιος πόλεμος δεν μπορεί να κρυφτεί ή να «βαφτιστεί» επιτυχία αν εξελιχθεί στραβά.

Το Ιράν προετοιμάζεται, δεν περιμένει θαύματα

Στο εσωτερικό του Ιράν, όπως σημειώνει ο Ibrahim Al-Amine, η ηγεσία προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο: ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας και αυστηροποίηση της εσωτερικής ασφάλειας.
Η χώρα λειτουργεί πλέον με την παραδοχή ότι η σύγκρουση μπορεί να φτάσει στα άκρα.
Παράλληλα, ακόμη και στο Ισραήλ εμφανίζονται δεύτερες σκέψεις.
Ο Ronan Bergman καταγράφει εκτιμήσεις των ισραηλινών υπηρεσιών ότι οι διαμαρτυρίες στο Ιράν έχουν υποχωρήσει και πως το καθεστώς δεν βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο.
Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι αν υπήρξε ποτέ πραγματική «δυναμική» ή αν ο Trump απλώς πίστεψε σε μια ψευδαίσθηση.

Ο Trump δεν θέλει χαοτικό πολεμικό μέτωπο

Με το ποσοστό αποδοκιμασίας του Trump στο εσωτερικό των ΗΠΑ να αγγίζει το 47%, ένα χαοτικό πολεμικό μέτωπο είναι το τελευταίο που χρειάζεται.
Ο ίδιος προτιμά σύντομες, «καθαρές» νίκες που παίζουν καλά στο εσωτερικό ακροατήριο.
Το ερώτημα, λοιπόν, παραμένει: θα υποχωρήσει μέσω διαπραγματεύσεων ή θα συνεχίσει να κυνηγά μία ανύπαρκτη σαρωτική και συνάμα σύντομη νίκη στο Ιράν.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι, αυτή τη φορά, η πραγματικότητα του πολέμου δείχνει αποφασισμένη να συντρίψει την αυταπάτη του ισχυρού.

www.bankingnews.gr

Source link

Σχετικά άρθρα:

Την αγορά 4ης φρεγάτας Belharra προανήγγειλε ο Μητσοτάκης – Πάει στη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ Κατακόρυφη πτώση της καταναλωτικής εμπιστοσύνης στις ΗΠΑ – Στο χαμηλότερο επίπεδο από τον Απρίλιο Σήμερα η 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ: Πού και πότε γίνονται οι συγκεντρώσεις Κωνσταντίνος Κυρανάκης: Ο «Κόπερφιλντ» του σιδηροδρόμου και της Hellenic Train