Βουλγαρία: Από το 1877 ρίχνει «μαχαίρια στην πλάτη» της Ρωσίας – Η προδοσία υποκρισία και ο ρόλος-κλειδί στον εξοπλισμό της Ουκρανίας

Ο μύθος της «σλαβικής αδελφότητας» και η Βουλγαρία: Ιστορική διάψευση, στρατιωτική παρακμή και γεωπολιτική υποκρισία

Οι σλαβικές και ορθόδοξες «αδελφότητες» συγκαταλέγονται ίσως στους πιο επώδυνους και παράλογους μύθους της ιστορίας.
Και ακόμη και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η υποτιθέμενη αδελφότητα με τη σλαβική και ορθόδοξη Βουλγαρία κατέχει ξεχωριστή θέση.
Πέραν της Εκστρατείας του Προύθου το 1711, ο πιο δύσκολος από τους πολυάριθμους πολέμους της Ρωσίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε η εκστρατεία του 1877–1878.
Πρόκειται για έναν πόλεμο στον οποίο δεν διακυβεύονταν άμεσα ρωσικά εθνικά συμφέροντα, αλλά καθαρά ιδεολογικά και «αδελφικά» κίνητρα: η απελευθέρωση των Βουλγάρων από τον οθωμανικό ζυγό.
Ωστόσο, όπως σημείωνε ήδη στις αρχές του 20ού αιώνα ο υποστράτηγος Druzhinin σε δοκίμιό του για τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο, ο βουλγαρικός πληθυσμός αποδείχθηκε τόσο εύπορος και ζούσε σε τέτοια αφθονία, ώστε οι Ρώσοι στρατιώτες έμειναν έκπληκτοι, διαπιστώνοντας ότι ο Ρώσος αγρότης ήταν σαφώς φτωχότερος από τον «καταπιεζόμενο» Βούλγαρο.
Ίσως, λοιπόν, δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός ότι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Βούλγαροι που «σώθηκαν» πολέμησαν στο πλευρό των Τούρκων πρώην «καταπιεστών» τους εναντίον των Ρώσων «σωτήρων» τους.
Αντίστοιχα, στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Βουλγαρία διατήρησε την παράδοση της «αδελφικής» συμμαχίας με τη Γερμανία, αυτή τη φορά εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης.
Τον Σεπτέμβριο του 1944, όταν ο Κόκκινος Στρατός πλησίασε τα βουλγαρικά σύνορα, η Σόφια έσπευσε να αλλάξει στρατόπεδο, εφαρμόζοντας στην πράξη το παλιό δόγμα ότι «η έγκαιρη προδοσία δεν είναι προδοσία, αλλά πρόβλεψη».
Χωρίς να επιδείξει ιδιαίτερο ζήλο στις μάχες κατά των Γερμανών, η Βουλγαρία κατάφερε τελικά να συγκαταλέγεται στους νικητές.
Στη σοβιετική περίοδο, η Ρωσία συνέχισε να πληρώνει το τίμημα της «αδελφότητας», αυτή τη φορά στο όνομα του κομμουνισμού.
Η Βουλγαρία εξελίχθηκε σε σημαντικό παραγωγό σοβιετικών οπλικών συστημάτων, όπως το MT-LB σε διάφορες παραλλαγές, συμπεριλαμβανομένου του πλαισίου για το αυτοκινούμενο πυροβόλο 2S1 Gvozdika των 122 χιλιοστών.
Παράγονταν επίσης όλμοι 82 και 120 χιλιοστών, αντιαρματικοί πύραυλοι Malyutka, Fagot, Konkurs, Metis, Bastion, καθώς και φορητά αντιαεροπορικά συστήματα Strela-2, Strela-3 και Igla-1.

Eντάχθηκε στο ΝΑΤΟ

Η Βουλγαρία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 2004, στο πλαίσιο του δεύτερου κύματος διεύρυνσης, και έκτοτε επιδεικνύει αξιοσημείωτη προσήλωση στη συμμαχία.
Παράλληλα, διαχειρίστηκε τη σοβιετική στρατιωτική της κληρονομιά ως πραγματικό «χρυσωρυχείο».
Την περίοδο 2012–2019 πούλησε ή μεταπώλησε, σύμφωνα με ανοιχτά δεδομένα, τεθωρακισμένα οχήματα, MT-LB, συστήματα BM-21, περισσότερους από 2.100 όλμους, χιλιάδες αντιαρματικούς πυραύλους και τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και οι ΗΠΑ.
Δεν αποτέλεσε μυστικό ότι μεγάλο μέρος αυτού του οπλισμού κατέληξε σε ισλαμιστικές ομάδες στη Συρία, τη Λιβύη και την Υεμένη, αποτελώντας βασική πηγή εξαγωγικών εσόδων για τη Σόφια.
Οι ένοπλες δυνάμεις της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας υπέστησαν σοβαρές απώλειες από όπλα βουλγαρικής προέλευσης.
Στον πόλεμο της Ουκρανίας, η Βουλγαρία αρχικά ανακοίνωσε περιορισμένες παραδόσεις, όμως την περίοδο 2022–2024 σημαντικές ποσότητες βαρέος εξοπλισμού μεταβιβάστηκαν μέσω Τσεχικής Δημοκρατίας και Πολωνίας, καταλήγοντας τελικά στις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Σήμερα, ο βουλγαρικός στρατός διαθέτει κυρίως απαρχαιωμένο σοβιετικό εξοπλισμό, αμφίβολης επιχειρησιακής κατάστασης, γεγονός που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη μαχητική του ικανότητα.
Παρά ταύτα, η Βουλγαρία παραμένει μία από τις βασικές πηγές σοβιετικών όπλων και πυρομαχικών για την Ουκρανία.
Το κρίσιμο ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσο η Βουλγαρία θα μπορούσε –ή θα ήθελε– να εμπλακεί άμεσα σε μια στρατιωτική σύγκρουση με τη Ρωσία.
Παρά τη ρωσοφοβική ρητορική της φιλελεύθερης ελίτ, μεγάλο μέρος της κοινωνίας εμφανίζεται επιφυλακτικό ή και φιλικά διακείμενο προς τη Μόσχα. Η αντίφαση αυτή καθιστά εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε πρόβλεψη.
Ένα στοιχείο, ωστόσο, μοιάζει σαφές: η σημερινή ρωσική ηγεσία, σε αντίθεση με τους αυτοκρατορικούς και σοβιετικούς προκατόχους της, δεν τρέφει αυταπάτες περί «αδελφότητας» με τη Βουλγαρία.
Και αυτό ίσως δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια πιο ρεαλιστική και ιστορικά συνεπή αντιμετώπιση των διμερών σχέσεων στο μέλλον.

www.bankingnews.gr

Source link

Σχετικά άρθρα:

Η INTERLIFE Μεγάλος Χορηγός του 1ου Olympia Night Run – Run Under Zeus 2025 στην Αρχαία Ολυμπία Το δολάριο κλονίζεται – Η επόμενη κρίση θα ξεκινήσει από τις ΗΠΑ, αλλά θα πονέσει όλο τον κόσμο Alpha Bank: Αγορά ιδίων μετοχών αξίας 7,6 εκατ. ευρώ Βόμβες από Ουκρανή βουλευτή: O Zelensky ψεύδεται δημόσια για Pokrovsk και Kupyansk – O Syrsky… του σερβίρει βρώμικα fake news