Οδηγίες Ε.Ε. για μείωση φόρων καυσίμων και ΦΠΑ στην Ευρώπη 2026
Επιτρέπεται η μείωση στους φόρους των καύσιμων και του ΦΠΑ σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή νομοθεσία; Η απάντηση είναι ξεκάθαρα ΝΑΙ.
Ας δούμε μερικά στοιχεία που φαίνεται πως επιτρέπονται τέτοιες πρακτικές και ιδίως όταν το σύνολο των χωρών αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ακρίβειας και επικείμενη αύξηση της φτώχειας. Και μάλιστα παρέχεται στο σύνολο των φορολογουμένων – πολιτών και όχι μόνο στις ειδικές ευπαθή και ευάλωτες ομάδες.
Από το τμήμα Tax foundation της ΕΕ σύμφωνα με το άρθρο των Τζέικομπ Μακάμπερ-Ρόζιν, Άνταμ Χόφερ στις 23.02.2026 αναφέρεται ότι «Οι Ευρωπαίοι οδηγοί πρέπει να πληρώνουν ειδικούς φόρους κατανάλωσης για τη βενζίνη και το ντίζελ που καταναλώνουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση απαιτεί από τα κράτη μέλη να επιβάλλουν ελάχιστο ειδικό φόρο κατανάλωσης 0,359 ευρώ ανά λίτρο αμόλυβδης βενζίνης (1,60 δολάρια ανά γαλόνι βενζίνης). Οι οδηγοί ντίζελ υπόκεινται σε μειωμένο ελάχιστο φόρο κατανάλωσης της ΕΕ ύψους 0,330 ευρώ ανά λίτρο (1,47 δολάρια ανά γαλόνι).»
Η ευρωπαϊκή νομοθεσία για τη φορολογία καυσίμων, μέσω της Οδηγίας 2003/96/ΕΚ, δεν επιβάλλει συγκεκριμένο ύψος φόρου, αλλά μόνο ελάχιστα επίπεδα φορολόγησης, αφήνοντας στα κράτη μέλη πλήρη ευχέρεια να καθορίσουν υψηλότερους ή χαμηλότερους συντελεστές, αρκεί να μην υποχωρούν κάτω από τα κατώτατα όρια. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η τελική φορολογική επιβάρυνση στα καύσιμα αποτελεί εθνική επιλογή και όχι ευρωπαϊκή υποχρέωση. Η ευελιξία αυτή επιβεβαιώνεται και εμπειρικά: κατά την ενεργειακή κρίση, χώρες όπως η Γερμανία προχώρησαν σε σημαντική μείωση του φόρου καυσίμων, ενώ η Ιταλία και η Ισπανία εφάρμοσαν μειώσεις ή ακόμη και προσωρινή αναστολή επιβαρύνσεων, προκειμένου να συγκρατήσουν τις τιμές και τον πληθωρισμό.
Συνεπώς, η διατήρηση υψηλών φόρων στα καύσιμα δεν αποτελεί επιταγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά συνειδητή δημοσιονομική επιλογή κάθε κράτους..
Το ίδιο ισχύει και για τον ΦΠΑ. Η Οδηγία 2006/112/ΕΚ, όπως τροποποιήθηκε με την Οδηγία (ΕΕ) 2022/542, δεν επιβάλλει ενιαίο υψηλό συντελεστή, αλλά καθορίζει μόνο ένα ελάχιστο όριο (15%) και παρέχει στα κράτη μέλη σημαντική ευελιξία: μπορούν να εφαρμόζουν έως δύο μειωμένους συντελεστές έως 5%, ακόμη και υπερμειωμένους ή μηδενικούς συντελεστές (0%) για βασικά αγαθά, όπως τρόφιμα, ενέργεια και φάρμακα.
Η ευχέρεια αυτή έχει ήδη αξιοποιηθεί από αρκετές χώρες: το Βέλγιο μείωσε τον ΦΠΑ στην ενέργεια από 21% σε 6%, ενώ η Ισπανία εφάρμοσε ακόμη και μηδενικό ΦΠΑ σε βασικά τρόφιμα και προχωρά σε μειώσεις ΦΠΑ και στα καύσιμα σε περιόδους κρίσης.
Επομένως, η διατήρηση υψηλών συντελεστών ΦΠΑ -όπως το 24%- δεν επιβάλλεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά αποτελεί καθαρά εθνική πολιτική επιλογή, η οποία μπορεί να τροποποιηθεί εντός του υφιστάμενου ευρωπαϊκού πλαισίου.
Όσον αφορά τον κρατικό προβληματισμό μην τυχόν και δεν μετακυλήσουν τα ποσοστά μείωσης των φόρων από την παραγωγή στον τελικό καταναλωτή, υπάρχουν και οι μηχανισμοί ελέγχου όπως το MY DATA αλλά και η προτεινόμενη εφαρμογή του μηχανισμού (claw back).
Αναμένουμε λοιπόν την μείωση του ΦΠΑ τόσο σε όλες τις νησιωτικές και άλλες περιοχές που η Ευρωπαϊκή Ένωση μας δεσμεύει αποκλειστικά να μειώσουμε λόγο της γεωγραφικής μορφολογίας κατά τουλάχιστον 30% αλλά και τις γενναίες αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν για μείωση των φόρων στο σύνολο της χωράς.
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
